असाही विचार करून बघा...

काही दिवसापूर्वी एका महिला पत्रकाराला बातमी संदर्भात कॉल केला... बोलणं झाल्यानंतर सहज विचारलं काय गं कशी आहेस? काळजी घे समोरनं उत्तर आलं छान आणि हो थँक्स असं विचारल्याबद्दल... खरंच मनातल्या लहरींनी वेग धरला... म्हणाले असं का बोलतेस ... अगं तुला एक मुलगा आहे तो लहान आहे आणि तरी तू रिपोर्टींग करतेस... तरी जरा संभाळून... तिने हो असे उत्तर दिल...  काळजी घे.... हे शब्द सध्या खूप महत्वाचे आहेत... कोरोनामध्ये आज प्रत्येक रिपोर्टर, कॅमेरामनच नाही तर डेस्कवर असणारे, एडिटर, प्रोड्युसर, एंकरपासून सर्वजण जीव मुठीत ठेवून काम करत आहेत. बोलणारे महाभाग बोलतातही आम्ही थोडी करायला सांगितलं आहे का... पण आज ज्या बातम्या आपण बघतो किंवा एक एक issue बघतो ते फक्त आणि फक्त या मीडियामुळे साध्य होते. माझी बहिण आजही ऑफिसला जाते. त्यांच्याकडे आजही वातावरण ब-यापैकी तंग असतं. अनेकजणांना अगदी तिच्या बाजूच्याला कोरोना झाला होता. घरी लहान मुलगा आणि म्हातारे सासरे... पण ती ऑफिसला आजही जाते.  बोलणारे बोलणार तिला काय शहाणपणा करायची गरज आहे. पण हा तिचा job profile आहे. तिचे किस्से खरंच काळजाला धडकी भरणा...

आज गुरूपौर्णिमा... आपल्या गुरूबद्दलची कृतज्ञता दाखवण्याचा दिवस... आपल्यातील अहम् पणा कमी करायचा असेल तर नक्कीच आपण नतमस्तक होणे गरजेचे आहे... अशा गोष्टी खरंच आपल्याला उमगतात??? आपण एखाद्या गोष्टीचा ध्यास घेतला की ती गोष्ट आज ना उद्या नक्कीच मिळतेच.... नृत्य आणि माझं नात असंच आहे. मी बरेच वेळा याचा उल्लेख अनुभूती म्हणून करते. ती अनुभूती ज्याने आपल्याला आपल्या आयुष्याचा  उद्देश मिळतो. किंवा आपलं जीवन सार्थकी लागलं याची जाणीव होते. मी उत्तम नृत्यांगना आहे असं म्हंटलं तर खरंच हास्यास्पद होईल... पण हां..... नृत्यामुळे मला नक्कीच जगण्याची जाणीव होते. आमच्या बाईंना संगिताचार्य सौ वैशाली दुधे आणि तायांना बघूनच उत्तम नृत्यांगना म्हणा किंवा हृदयातून शिकणे काय असते हे कळते.  आणि तिथेच आपल्या आत्म्याचं परमात्म्याशी नातं तयार होतं. या सर्वांची परवणी बघणे म्हणजे गुरूपौर्णिमेचा दिवस.... गेली पाच वर्ष मी मंजिरी नृत्यकला मंदिर अर्थात आपल्या क्लासची गुरूपौर्णिमा जगत आहे. एकवेळ होती गुरूपौर्णिमेसाठी मी ही स्वामींच्या देवळाबाहेर लांबलचक रांगेत उभी असायची... एका छोट्याशा क्षणासाठी... माझ्या ...

कोरोनानं घातलेल्या थैमानामुळे अनेकजण आज Work From Home करतांना दिसत आहे. काही जण खूप आनंदात आहेत. पण काहींना या राक्षसानं जेरीस आणलेलं आहे. असं काय घडतय की Work From Home खरंच अनेकजणांना त्रासदायक वाटतय. पण खरंच हे इतकं त्रासदायक आहे का? आजची परिस्थिती: Work From Home :- बाहेर कोरोनाने अक्षरशः थैमान घातलं आहे. गेले दोन महिने सर्वजण Lock Down चा अनुभव घेत आहेत. काही कंपन्यांना आपल्या एम्प्लॉइजना घरी काम करण्यास सांगितले आहे. म्हणजे ऑफिसची जी काम घरी बसून करता येतात ती आपण करू शकतो. यासाठी लॅपटॉप किंवा डेस्कटॉप आणि इंटरनेटची गरज आहे. खरे तर ही संस्कृती तशी Multi National Companies त्यातल्या त्यात आयटी कंपन्यांनी आणलेली असं म्हणायला हरकत नाही. घरी बसून आपले आठ तास पूर्ण करा पण काम कराच अशी ही संकल्पना. पण याचा गैरफायदा इथेही घेण्यात येत आहे. कंपन्यांसाठी बरेचजण  सध्या शनिवार रविवारसह १२-१२ आणि कधीकधी तर १८ तास काम करत आहेत. त्यामुळे खरंच व्रक फ्रॉम होम योग्य की अयोग्य हा प्रश्न वाढत चालला आहे. डोळे ताणून डोक्याला झिणझिण्या येईस्तोवर घरातून काम करा. मग एकच ....अरे ऑफिसच परवडल...

Today we meet one of Mumbai's attraction. It is Global Vipassana Pagoda . This beautiful monument is a tribute to the philosophies of Lord Gautam Budda and his wise lessons. A huge and grand golden-coloured conical structure along the Gorai creek, could be seen miles away from the fringes of Western Mumbai.  The Global Vipassana Pagoda famous for Architecture, Meditation, Learning, Photography and Tourism. This is place that we learn Vipassana. This is free of cost. But if you want to attend session, you have to prior apply online. For internal peace many tourist visit this place. It is to serve as a monument of peace and harmony. The Global Vipassana Pagoda has been built out of gratitude to Sayagyi U Ba Khin (1899 - 1971), Vipassana teacher and the first Accountant-General of Independent Burma, who was instrumental in Vipassana returning to India, the country of its origin. The Global Vipassana Pagoda is declared as one of the  "Seven Wonders of Mahara...